اگر از یک شخص آگاه به ادبیات پارسی بپرسید که شادترین شاعر ایرانی چه کسی است؟ احتمالا پاسخی که خواهید شنید منوچهری دامغانی خواهد بود. اشعار او پر از ستایش شراب و موسیقی و طبیعت است و گویا خود شاعر هم زندگی مرفّهی در زیر سایه دربار غزنوی داشته است. اما حتا همین منوچهری شادخوار هم در چندجا از زندگی نالیده است. قصیده بلندی از او با مطلع: جهانا چه بدمهر و بدخو جهانی… شعری بدبینانه است که در لینک زیر متن کاملش را گذاشته ام: