تالار زبانشناس

ترجمه فصل اول به خانه ارواح خوش آمدید

سلام . بنظرتون این ترجمه چطوره ؟
اگه مشکلی ندارد تا ادامه بدم

فصل اول

من و جاش از خانه جدیدمون تنفر داشتیم

مطمئناً این(خانه ی) بزرگی بود .درمقایسه با خونه ی قدیمی خودمون شبیه یک عمارت بود . ساختمانی بلند با آجر کاری قرمز و یک سقف سیاه افتاده (پارچه ای) و ردیف های پنجره قاب شده با پرده مشکی

با خودم فکر کردم چقدر سیاهه . ایستاده در خیابان. همه ی خونه از سیاهی پوشیده شده بود . انگار که توی سایه ی درختایی که خم شده بودن روش قایم شده بود

وسط ماه جولای بود اما برگهای قهوه ای مرده جلوی حیاط رو فرش کرده بودند. وقتی روی ریگهای پیاده رو قدم میزاشتیم برگها زیر پاهامون خرد میشدن

علف های بلند همه جا از وسط برگهای قهوه ای بیرون زده بودن . وچمنها بیش لز حد رشد کرده بودن و در جلوی حیاط گلهای پیر خم شده بودن

با ناراحتی با خودم فکر کردم که این خونه غیر عادیه

احتمالاً جاش هم همین فکر رو می کنه‌. به خانه قدیمی نگاه می کردیم و هر دو مون اه بلندی کشیدیم

آقای داس یه مرد مهربون از مشاور املاک محلی، جلوی ما قدم می زد برگشت و ایستاد

پرسید همه چی خوبه ؟ و با چشای آبی چروک خوردش اول به جاش نگاه کرد و بعد به من

پدر پیرهنش رو پایین کشید و گفت : جاش و آماندا از نقل مکان خوشحال نیستند . پدر یکم اضافه وزن داره و پیرهنش معمولاً بالا میزنه

مامان هم به آقای داس لبخند زد دستش رو توی جیب شلوارش کرد و همینطور که به طرف در میرفت گفت:برای بچه ها سخته. میدونی ترک کردن همه دوستای قدیمی و نقل مکان به این مکان عجیب جدید.

جاش (حرف مامان رو قطع کرد)گفت عجیب درسته . سرش و تکونی داد و گفت این خونه مورمور کنندست

آقای داس لبخند زد و درحالی که شونه های جاش رو میمشت گفت : البته این خونه قدیمیه

پدر به آقای داس لبخند زد و به جاش جاش گفت فقط یکم کار نیاز داره خیلی وقته کسی اینجا زندگی نمیکنه پس به کمی تعمیر نیاز داره

مامان موهای سیاه جلوش رو به عقب صاف کرد و به جاش لبخند زد گفت ببین چقدر بزرگه خب ما اتاق نشیمن داریم و شاید یک اتاق برای ضبط صدا. تو دوست داری ,اینطور نیست آماندا ؟

شونه بالا انداختم. یک نسیم سرد منو لرزوند. در واقع یک روز تابستانی گرم و زیبا بود. اما به خانه که نزدیک شدیم من سرما را حس کردم

من حدس زدم این به خاطر درخت های بلند و قدیمی بود.

یک لباس تنیس کوتاه و یک تی شرت آبی بدون آستین پوشیده بودم. توی ماشین گرم بود اما حالا من یخ زدم . من فکر کردم شاید توی خونه گرم باشه

آقای داس پرسید اینها چند سالشونه؟مامان جلوی حیاط ایستاد

مامان جواب داد آمادا ۱۲ سالشه و جاش ماه قبلی ۱۱ سالش شده.

آقای داس به مامان گفت اینا خیلی شبیه همن

من نمی تونستم بفهمم که این تعریف کردنه یا نه. حدس زدم درسته من و جاش هر دو بلند و لاغر هستیم و موهای فرفری قهوه ای داریم مثل بابا و رنگ چشمهای سیاه. همه میگن ما چهره ها مون شبیه همه

جاش صداش شکست و گفت واقعا می خوام برم خونه ی من از اینجا متنفرم

برادر من بیصبر ترین بچه توی جهانه و وقتی تصمیمشو در مورد چیزی میگیره فقط همونه. اون یکم لوسه حداقل من اینجوری فکر می کنم. هر جا از چیزی ایراد میگیره معمولا فقط حرف خودشه

شاید قیافمون شبیه ولی ما در واقع شبیه هم نیستیم. من از جاش خیلی صبورترم وخیلی عاقل تر شاید به خاطر اینکه بزرگترم و البته دختر هستم.

جاش دست بابا رو گرفته بود و سعی میکرد اونو برگردونه توی ماشین . بیا بریم زود باش بابا بیا بریم.

من می دونستم این اولین باری بود که جاش نمیتونست لج کنه .ما داشتیم نقل مکان میکردیم به این خونه . هیچ شکی توش نبود . از همه چی گذشته این خونه کاملا رایگان بود . عموی بزرگ بابا. مردی که حتی نمی شناختیم مرده بود و این خونه رو توی وصیت‌نامه‌اش برای بابا گذاشته بود.

هیچ وقت قیافه ی بابا رو فراموش نمیکنم وقتی که نامه رو از وکیل گرفت . دادی بلند زد و شروع به رقصیدن توی نشیمن کرد .من و جاش فکر کردیم ضربه ای خورد یا چیزی

بابا توضیح داد .عموی بزرگم چارلس برامون خونه ای گذاشته توی وصیت نامش .نامه رو خوند و دوباره خوند .خونه توی شهری بنام پاییز سیاهه

منو جاش داد زدیم وات ؟. پاییز سیاه کجاست ؟

بابا شونه بالا انداخت.

مامان گفت من عموت رو یادم نمیاد و آمد پشت بابا تا نامه رو از بالای شونش بخونه .

بابا اعتراف کرد هیچ کدوم نمی‌شناسیم . اما حتما آدم خیلی خوبی بوده . واااو.این بنظر میرسه شبیه یک خونه ی بزرگه . دست های مامان رو گرفت و شروع به رقص و شادی در اتاق نشیمن کرد .

بابا قطعا هیجان زده بود . اون دنبال بهانه ای بود تا شغل حوصله سربرشو توی اداره ول کنه و همه ی وقتشو صرف نویسندگی حرفه ای کنه .این خونه ی قطعا رایگان بهانه ای بود که نیاز داشت

وحالا یک هفته بعد .اینجا بودیم توی شهر پاییز سیاه.چهار ساعت رانندگی از خونمون تا اینجا . درحال دیدن خونه ی جدیدمون برای اولین بار .ما حتی داخلش نرفته بودیم و جاش سعی داشت بابا رو بکشه توی ماشین

بابا جاش رو پیشکون گرفت و گفت جاش بس کن منو نکش و تلاش میکرد دستشو از چنگ جاش بیرون بیاره

پدر به آقای داس نگاه میکرد و من می‌توانستم شرمندگی پدر رو از اینکه چقدر جاش یه دندست ببینم . با خودم گفتم شاید بتونم کمک کنم .

من شونه های جاش رو گرفتم و گفتم اجازه بده بریم قول دادیم جاش .پاییز سیاه یه شانسه که بما داده شده .یادته؟

جاش نالید که من قبلاً این شانس را دادم . اجازه رفتن بابا رو نمیدم .این خونه قدیمی و زشته و من ازش متنفرم .

بابا با عصبانیت گفت .تو حتی داخل نرفتی .

آقای ئاس به جاش نگاه کرد و گفت درسته بیا بریم داخل

جاش اصرار کرد که بیرون میمونه

اون بعضی وقتا می‌تونه خیلی لجوج باشه . منم مثل جاش همین حس ناخوش رو از این تاریکی داشتم . اما من هرگز کار جاش رو انجام نمیدم

مامان پرسید؟ جاش تو نمی‌خوای اتاق خودت رو برداری(انتخاب کنی)

جاش غر زد که نه

هردوی ما به طبقه دوم نگاه کردیم .اونجا دوتا پنجره بزرگ شاه نشین کنار هم بود . اونها مثل دوتا چشم بودند که به ما خیره شده بودند .

آقای داس از پدر پرسید چند ساله توی خانه ی الانتون زندگی میکنید ؟

پدر مجبور شد یک ثانیه فکر کنه . جواب داد:حدود ۱۴سال .بچه ها تمام عمرشون اونجا زندگی میکردن.

آقای داس دلسوزانه گفت . جابجایی معمولا سخته . برگشت و به من خیره شد .آماندا می‌دونی. من چند ماهه به پاییز سیاه اومدم .اولش منم از اینجا خوشم نمیومد . اما حالا نمی خوام جای دیگه زندگی منم . اون به من چشمک زد .وقتی می‌خندید فرورفتگی قشنگی توی چانش داشت. اجازه بدید بریم داخل . سورپرایز خواهید شد .

هممون دنبالش رفتیم بجز جاش . جاش پرسید توی این بلوک بچه ی دیگه ای هم هست؟ ‌ . بیشتر شبیه چالش بود تا سوال

آقای داس با سر اشاره کرد به خیابان و گفت مدرسه فقط دوتا بلوک دورتره .

مامان سریع حرفو قطع کرد و گفت بین . یه پیاده روی کوتاه تا مدرسه. بدون رانندگی طولانی اول هر صبح

جاش اصرار کرد که من اتوبوس رو دوست دارم .

اون تصمیمش رو گرفته بود . نمی‌خواست به پدر و مادرم استراحت فکری بده اگرچه هردو ما قول داده بودیم که در مورد این جابجایی روشن فکر باشیم

من نمی‌دونم چه فکری جاش داشت میخواست چی بدست بیاره با این اذیتش منظورم اینه پدر قبلاً نگرانی زیادی داشت برای یک چیز اون هنوز قادر به فروش خانه ی قدیمی مون نبود

من این ایده ی جابجایی رو دوست نداشتم اما من میدونستم که به ارث بردن این خونه ی بزرگ یه شانس عالی برامون بود جامون توی خونه ی قدیمی کوچیکمون مون خیلی تنگ بود

و یک بار پدر موفق به فروش جای قدیمی مون شد .ما دیگه نگرانی در مورد پول نخواهیم داشت

باخودم فکر کردم جاش حداقل باید این شانسو بده

یهو از طرف ماشین ما که جلوی پیاده‌رو بود ه پتی سرو صدای زیادی ایجاد کرد

پتی سگ ما هست یه سگ تریذ سفید مو فرفری زیبا مثل یک دکمه و معمولا خوش رفتار اون هرگز ماشین رو ترک نمیکنه اما اینبار با صدای بلند پارس میکرد و زوزه میکشید.تقلا میکرد از ماشین بیاد بیرون

من داد زدم پتی ساکت سااااکت . پتی معمولا به من گوش میده

اما نه اینبار

من رفتم تا بهش اجازه بدم بیاد بیرون .جاش از پایین خیابون اشاره داد که من اینکارو میکنم و حرکت کرد به طرف ماشین

نه صبر کن. پدر صدا زد

اما فکر نکنم جاش صدای اون رو توی پارس‌های پتی بشنوه

آقای داس گفت ممکنه اجازه بدید سگ هم یه دوری بزنه .این خونه ی اون هم هست .

چند ثانیه بعد پتی توی چمنها روحیه گرفت برگهای قهوه ای رو لیس میزد هیجان زده پارس میکرد همینطور که دنبال ما میدوید می‌پرید روی ما مثل اینکه این هفته مارو ندیده بود .درشگفتی ما اون شروع کرد به زوزه کشیدن وپارس کردن و خیز کردن به طرف آقای داس

مامان داد زد پتی بس کن

پدرتاسفبارانه گفت اون هرگز این کارو انجام نمیداد‌.واقعا اون معمولا صمیمیه

آقای داس گفت :اون شاید بویی در من استشمام کرده .یا سگ دیگه ای .گره کراواتش داشت شل میشد . با اکراه به سگ زوزه کش ما نگاه میکرد.

درنهایت جاش دور قد پتی رو گرفت و اون روز از آقای داس دور کرد . بس کن پتی جاش اوقات تلخی کرد صورت سگ رو نزدیک صورت خودش گرفت بینی به بینی . آقای داس دوست ماست

پتی زوزه کشید و صورت جاش رو لیس زد بعد از مدت کوتاهی جاش پتی رو روی زمین نشوند پتی اول به آقای داس نگاه کرد بعد به من .بعد تصمیم گرفت بره اطراف حیاط بویی بکشه .اجازه میداد بینیش راهنماییم کنه

آقای داس گفت اجازه بدید بریم داخل اصرار کرد . دستشو داخل موهای بلوندش حرکت داد قفل درجلو رو باز کرد و دررو باهل بازکرد

==================
این تاپیک مربوط به درس« به خانه ارواح خوش آمديد فصل اول » در نرم‌افزار «زبانشناس» است.
دوره: « قصه های گوسبامپس » فصل: « به خانه ی ارواح خوش آمدید »

11 Likes

سلام

خیلی ممنونم که در ترجمه مشارکت دارین.

با یه نگاه کلی به ترجمه این موارد به ذهنم رسید

ترجمه صحیح نیست

اصلاح غلط های املایی در متن نیاز هست

ترجمه فارسی سازی بشه. مثلا اینجا اینجوری بهتره:

میدونی، ترک کردن همه دوستای قدیمی و نقل مکان به این مکان عجیب جدید برای بچه ها سخته.

نشانه گذاری و نقطه گذاری متن

این موارد در کل متن انجام بشه ترجمه ی خوبی از آب در میاد. یادتون باشه بهتره بعد از هر ترجمه یکی دو بار فقط متن فارسی خونده بشه و ببینید که متن فارسی مفهوم هست یا نه.

9 Likes

ادامه ترجمه
کمک کنید باهم ترجمه رو صحیح کنیم

And now, a week later, here we were in Dark Falls, a four-hour drive from our home, seeing our new house for the first time. We hadn’t even gone inside, and Josh was trying to drag Dad back to the car.

“Josh - stop pulling me,” Dad snapped impatiently, trying to tug his hand out of Josh’s grasp.

Dad glanced helplessly at Mr. Dawes. I could see that he was embarrassed by how Josh was carrying on. I decided maybe I could help.

“Let go, Josh,” I said quietly, grabbing Josh by the shoulder. “We promised we’d give Dark Falls a chance - remember?”

“I already gave it a chance,” Josh whined, not letting go of Dad’s hand. “This house is old and ugly and I hate it.”

“You haven’t even gone inside,” Dad said angrily.

“Yes. Let’s go in,” Mr. Dawes urged, staring at Josh.

“I’m staying outside,” Josh insisted.

He can be really stubborn sometimes. I felt just as unhappy as Josh looking at this dark, old house. But I’d never carry on the way Josh was.

“Josh, don’t you want to pick out your own room?” Mom asked.

“No,” Josh muttered.

He and I both glanced up to the second floor. There were two large bay windows side by side up there. They looked like two dark eyes staring back at us.

“How long have you lived in your present house?” Mr. Dawes asked Dad.

Dad had to think for a second. “About fourteen years,” he answered. “The kids have lived there for th وeir whole lives.”

“Moving is always hard,” Mr. Dawes said sympathetically, turning his gaze on me. “You know, Amanda, I moved here to Dark Falls just a few months ago. I didn’t like it much either, at first. But now I wouldn’t live anywhere else.” He winked at me. He had a cute dimple in his chin when he smiled. “Let’s go inside. It’s really quite nice. You’ll be surprised.”

All of us followed Mr. Dawes, except Josh. “Are there other kids on this block?” Josh demanded. He made it sound more like a challenge than a question.

Mr. Dawes nodded. “The school’s just two blocks away,” he said, pointing up the street.

“See?” Mom quickly cut in. “A short walk to school. No more long bus rides every morning.”

“I liked the bus,” Josh insisted.

His mind was made up. He wasn’t going to give my parents a break, even though we’d both promised to be open-minded about this move.

I don’t know what Josh thought he had to gain by being such a pain. I mean, Dad already had plenty to worry about. For one thing, he hadn’t been able to sell our old house yet.

وحالا یک هفته بعد .اینجا توی شهر پاییز سیاه بودیم.چهار ساعت رانندگی از خونمون تا اینجا . اولین بار بود خونه رو میدیدیم .ما حتی داخلش نرفته بودیم و جاش سعی داشت بابا رو بکشه توی ماشین

بابا جاش رو پیشکون گرفت و گفت جاش بس کن منو نکش و تلاش میکرد دستشو از چنگ جاش بیرون بیاره

پدر به آقای داس نگاه میکرد و من می‌توانستم شرمندگی پدر رو از اینکه چقدر جاش یه دندست ببینم . با خودم گفتم شاید بتونم کمک کنم .

من شونه های جاش رو گرفتم و گفتم اجازه بده بریم قول دادیم جاش .پاییز سیاه یه شانسه که بما داده شده .یادته؟

جاش نالید که من قبلاً این شانس رو دادم . اجازه رفتن بابا رو نمیدم .این خونه قدیمی و زشته و من ازش متنفرم .

بابا با عصبانیت گفت .تو حتی داخل نرفتی .

آقای ئاس به جاش نگاه کرد و گفت درسته بیا بریم داخل

جاش اصرار کرد که بیرون میمونه

اون بعضی وقتا می‌تونه خیلی لجوج باشه . منم مثل جاش همین حس ناخوش رو از این تاریکی داشتم . اما من هرگز کار جاش رو انجام نمیدم

مامان پرسید؟ جاش تو نمی‌خوای اتاق خودت رو برداری(انتخاب کنی)

جاش غر زد که نه

هردوی ما به طبقه دوم نگاه کردیم .اونجا دوتا پنجره بزرگ شاه نشین کنار هم بود . اونها مثل دوتا چشم بودند که به ما خیره شده بودند .

آقای داس از پدر پرسید چند ساله توی خانه ی الانتون زندگی میکنید ؟

پدر مجبور شد یک ثانیه فکر کنه . جواب داد:حدود ۱۴سال .بچه ها تمام عمرشون اونجا زندگی میکردن.

آقای داس دلسوزانه گفت . جابجایی معمولا سخته . برگشت و به من خیره شد .آماندا می‌دونی. من چند ماهه به پاییز سیاه اومدم .اولش منم از اینجا خوشم نمیومد . اما حالا نمی خوام جای دیگه زندگی منم . اون به من چشمک زد .وقتی می‌خندید فرورفتگی قشنگی توی چانش داشت. اجازه بدید بریم داخل . سورپرایز خواهید شد .

هممون دنبالش رفتیم بجز جاش . جاش پرسید توی این بلوک بچه ی دیگه ای هم هست؟ ‌ . بیشتر شبیه چالش بود تا سوال

آقای داس با سر اشاره کرد به خیابان و گفت مدرسه فقط دوتا بلوک دورتره .

مامان سریع حرفو قطع کرد و گفت بین . یه پیاده روی کوتاه تا مدرسه. بدون رانندگی طولانی اول هر صبح

جاش اصرار کرد که من اتوبوس رو دوست دارم .

اون تصمیمش رو گرفته بود . نمی‌خواست به پدر و مادرم استراحت فکری بده اگرچه هردو ما قول داده بودیم که در مورد این جابجایی روشن فکر باشیم.

من نمی‌دونم چه فکری جاش داشت میخواست چی بدست بیاره با این اذیتش منظورم اینه پدر قبلاً نگرانی زیادی داشت برای یک چیز اون هنوز قادر به فروش خانه ی قدیمی مون نبود

==================
این تاپیک مربوط به درس« به خانه ارواح خوش آمديد فصل دوم » در نرم‌افزار «زبانشناس» است.
دوره: « قصه های گوسبامپس » فصل: « به خانه ی ارواح خوش آمدید »

2 Likes

ببخشید من نفهمیدم این مال کدوم قسمته

1 Likes

مال همون درس خانه ارواه هست . تا یه قسمتش رو درست کرده که گفته بودید . این ادامشه . چطوری باید علامتگذاری کنم تا بقیه بفهمن چون باید برای اینکه خوب از آب دربیاید قسمت قسمت ترجمه کنم

1 Likes

شاید بهتر باشه هر خط رو بذارید زیر متن انگلیسی اینجوری راحت تر میشه فهمید ترجمه ی کجاست

2 Likes

بنظرم حالا چیزی گفتید رو انجام دادم

1 Likes